Zijn we nou helemaal gek worden met z’n allen

Ongeveer 350000 werklozen, Dave Roelvink, de stand van PEC Zwolle in de eredivisie en zwemmer Maarten van der Weijden. Zo op het oog vier verschillende onderwerpen. Toch hebben ze allemaal ook wat gemeen.

Als het even niet lukt

Als het even niet lukt en je tot de groep werklozen behoort. Je bent actief op zoek naar een baan terwijl dit al langere tijd niet lukt om deze te vinden. Is het gemakkelijk om te zeggen dat dat aan heel werkgevend Nederland ligt. Zij zoeken iemand die er niet is. Jij hebt namelijk al tig vacatures bekeken, dat alleen lijkt al wel een baan op zich. En jij hebt daar ook op gereageerd, omdat jij denkt dat dit voor jou de best passende baan is. Inmiddels ook al de nodige gesprekken gehad. Maar op één of andere manier komt het verlossende woord, ja je bent aangenomen, maar niet als antwoord van de andere kant. ‘Wat is er mis met de werkgevers dat ze jou niet willen hebben’, zou zo maar een gedachte kunnen zijn.

Iets met autopech

Stel je bent een bezoeker van het event in Apeldoorn ‘Welcome to the City’. En je bent getriggerd om er heen te gaan door Dave Roelvink, omdat die s ’nachts als DJ komt optreden. Bekende namen verkopen nou eenmaal. Alleen hij komt niet. Iets met autopech is de genoemde reden. Wat valt dat tegen. Die meneer Roelvink jr, die is al vaker in het nieuws geweest. Je neemt dus het risico als bezoeker van zo’n feest dat deze jongeman het niet zo nauw neemt met zijn verantwoordelijkheid. Hij blijkt met een bakkie te veel op, op de A10 in Amsterdam, te zijn opgepakt. Dat iemand een keer te veel drinkt, ja dat kan in bepaalde privé momenten, maar niet als professional terwijl je nog een afspraak hebt na te komen. Hij moet nog veel leren. Gelukkig is er ‘toevallig’ een alternatief. Iemand uit het publiek die het stokje over neemt. Blijkt in de top 100 te staan van beste DJ’s in de wereld. Wat een top avond. Ben Dave allang vergeten.

Op de 17e plaats in de Eredivisie

Als je mee doet met de eredivisie dan maak je deel uit van een competitie van 18 ploegen uit het land. Die allemaal strijden om in het linker rijtje en nog liever in de bovenste drie posities te staan. Doel landskampioen te worden en Champions League te spelen. Het hoogst haalbare. Als je mee doet weet je ook, dat er ook ploegen op de onderste, gevaarlijke, posities moeten staan. Dat hoort nou eenmaal bij het spelletje. En er is geen enkel excuus mogelijk, de andere zijn momenteel beter (op papier misschien). En ja PEC Zwolle, met momenteel een nummer 17 positie, we hebben pas twee wedstrijden gespeeld. De posities wisselen per weekend. De bal ligt letterlijk en figuurlijk bij jullie.

Na 163 intensieve kilometers zwemmen

En dan Maarten van der Weijden. De openwaterzwemmer kampioen. Hij besloot afgelopen weekend na maanden van voorbereiding de Elfstedentocht te doen. Zwemmend. Met als doel geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Door omstandigheden, deed hij het zwemmen in zijn eentje. Het water was van dusdanig slechte kwaliteit dat het niet verantwoord was en zelfs verboden werd om met hem mee te zwemmen.

Wat een ongelofelijke prestatie. En dat ging niet zonder slag of stoot. Al in de eerste nacht had hij het moeilijk. Spierpijn trof hem en hij moest nog zo lang. In een tentje praatte zijn vrouw op hem in. Wat daar echt gezegd is zullen we waarschijnlijk nooit weten. Maar hij ging verder om uiteindelijk na 163 intensieve kilometers, let wel na 163 km, wegens volledige uitputting te moeten stoppen. Wat een held. Wat een prestatie. Wat een kracht en energie. Opbrengst ruim 2,5 miljoen euro voor kankeronderzoek. WoW. Respect. Wat mij betreft sportman van het jaar.

Zijn we nou helemaal gek geworden

Niemand maar dan ook niemand in bovenstaande geschetste situaties kan en mag de verantwoordelijkheid voor de uitkomst bij een ander neerleggen. Als jij als werkloze de baan nog niet hebt, kun jij dan volmondig zeggen dat heb jij op alle mogelijke manieren je best hebt gedaan om aan die baan te komen? Dat het soms zo voelt dat snap ik, maar echt alles? Naast solliciteren en gesprekken voeren, hulp ingeroepen van anderen, trainingen gehad, gebeld naar de werkgever, ‘je kop boven het maaiveld uitgestoken’, workshops gevolgd en feedback gevraagd, je verder ontwikkelt in het solliciteren? En als dat zo is. Wat doe je dan met de uitkomst dat je het nog niet bent geworden richting de volgende keer? Met jou gevoel van zijn we nou helemaal gek geworden?

Social media

Als organisator én als bezoeker van een feest moet je rekening houden dat dingen niet kopen zoals ze lopen. Wat doe je als het anders loopt dan gedacht én verwacht. Misschien ook wel mag verwachten. De lat ligt hoog. Welke lering trek je hieruit voor een volgende keer. Wat communiceer je en wat doe je met de publieke opinie? Wat is jouw reactie op social media? (Ik durf niet op te schrijven wat de daar allemaal tegen kwam)

Waar heb IK de meeste invloed op?

Heeft PEC en zeker ook de individuele teamspeler er alles aan gedaan om te ‘scoren’? Heeft een ieder 100% gegeven? Zo’n voetbalteam is veel meer dan de 11 spelers op het veld. Dat is een heel bedrijf. Waar alle schakels belangrijk zijn. Waar heeft de speler zelf, de meeste, invloed op?

En als zwemmer dat je na 163 km uitgeput MOET stoppen?

Wat overblijft is acceptatie

Alleen dan, als je alles echt gegeven hebt, blijft acceptatie over. Het is te gek voor woorden dat veel mensen vingerwijzend de schuld geven aan de ander(en) voor de uitkomst. Natuurlijk snap ik dat je soms denkt en voelt dat het bij de ander ligt. Die stomme recruiter die zoekt naar het schaap met de vijf poten. Dat je zo graag wilt winnen, dat je zo graag de eindstreep wilt halen, dat je invloed wilt hebben op die ander. Dat alles vlekkeloos verloopt.

Alleen jij hebt invloed op je eigen gedrag en handelen. En als jij alles geeft, zoals Maarten van der Weijden heeft laten zien en het lukt dan nog niet? Dan kun je tevreden terug kijken én vooruit kijken. Accepteren van wat is. Wat er is. Én weer doorgaan.